Paris’in ortasında, o koca salonda bir an her ses kesildi.
Havuza düşen son damlanın yankısı dindi.
Sonra o tanıdık ilk nota.
Kürsüde yirmi beş yaşında bir kız duruyordu. Saçlarından hâlâ su damlıyordu.
Bu kızı bir yaşındayken babası havuza bırakmış. Şakasına. Annesi o yaz okulda çalışıyormuş, baba da kızı yanından ayırmıyormuş.
Su onu tutmuş. On üç yaşında milli takımdaydı.
2015’te Singapur’a gitti. Derece alamadan döndü.
Yani… o yaşta bir çocuk için uzun bir dönüş yoludur o.
Sonra 2023 geldi. Bir trafik kazası.
Uzun ameliyatlar. Vücuduna takılan metaller. Aylarca süren ağrı. Bir daha yüzmeyi düşünmemiş bile.
Şimdi düşününce, çoğumuz orada bırakırdık. Bırakmak ayıp da değil zaten.
O bırakmadı. Ama hemen dönmedi de… Antrenörüyle haftada tek bir idmanla başladılar. İlk gün suya girdiğinde ağlamış. Bedeninin, kalbinin istediğini yapıp yapamayacağını bilmiyormuş.
“Her idmanım acıyla, ağrıyla bitiyordu” diyor.
2025’in eylülünde yine Singapur’a gitti.
On yıl önce eli boş döndüğü şehre.
Bu kez beş kere çıktı kürsüye. Tek şampiyonada beş altın aldı. Bu ülkeden bunu yapan ilk sporcu oldu. Her gece madalyalarını yanına koyup öyle uyumuş.
Küçükken her doğum gününde pastanın mumunu üflerken hep aynı şeyi dilermiş.
Ve bu yaz Paris’te 100 metre serbestte 59 saniye 21 yüzdü.
Bayrak yükseldi. Marş, Avrupa’nın ortasında çaldı. 
Federasyon tebrik ederken onun adının hemen yanına antrenörünün adını da yazdı. Nuriye Renin Gemicioğlu Oyeniyi. Haftada bir idmanla başlayan o kadın.
Adı Defne Kurt.
İstanbullu. Para yüzücü. Dünya şampiyonu, şimdi de Avrupa şampiyonu.
Ve bir zamanlar “bir daha suya girmem” diyen bir kız.
O gece de madalyasını yanına koyup uyudu mu, bilmiyoruz.
Koyduysa… hakkıdır.
İstiklal Marşımızı Avrupa’da Yankılandırdı
“Milli Yüzücü Defne Kurt Dünya Şampiyonu Oldu”
Paris’in ortasında, o koca salonda bir an her ses kesildi.
Havuza düşen son damlanın yankısı dindi.
Ve İstiklal Marşı başladı.
Kürsüde başını öne eğen Defne’nin gözünden süzülen o tek damla…
Yıllarca sabahın kör karanlığında, kimselerin duymadığı kulvar dönüşlerinin, buz gibi suların ve sessiz fedakârlıkların cevabıydı.
100 metre serbestte 59.21…
Zorluklar, engeller, “yapamazsın” diyen ne kadar duvar varsa o saniyede eriyip gitti.
Arkasında ne devasa bütçeler ne de parıltılı imkanlar vardı. Sadece bileğinin hakkı, alnının teri ve inatçı bir yürek.
Yani… Bazı zaferler sadece madalya değildir.
Memleketin sessiz evlatlarının dünyaya attığı en güzel imzadır.
Ay-yıldızlı bayrağı Paris’te gururla dalgalandırdığın için teşekkürler.
Yolun açık olsun şampiyon.



